Ik wil graag wat rebelleren, een beetje de chaos in de orde respecteren, eren en uitproberen. Niet normaal of anders in zijn redenatie rondzweven. Een vrije interpretatie aan het leven geven en in de illusies van de ongeschreven regels vrij voortbewegen.
Polder claustrofobie. Opgesloten onder een steeds lager hangend wolkendek. Steeds hoger wordende dijken. Tralies van regenwater. Boompjes in een keurige rijtjes. Met aan de horizon alleen maar een horizon. En daar fiets ik dan, altijd met wind tegen.
Wat ga ik allemaal doen als ik dood ben? Want vrij zijn van mezelf in het leven, dat heb ik ondertussen al lang opgegeven. Leven in een brainsmog van prikkeldraad soep met angst, schaamte en onzekerheid als vaste ingredienten. Omarmd in een drijfzand van aangenomen onmogelijkheden. Geloof ik in de hemel? Of in de illusie van er komen? Alvast leven op krediet van het hiernamaals. Plannen hebben die verder reiken dan het leven. Alvast even sterven om toch nog even te mogen leven? Wat ga ik allemaal doen als ik dood ben?